100 zł, Żubr, 1977

Rok emisji monety: 1977
Nakład monety: 30.000
Metal: srebro
Waga monety: 16,5 g
Średnica monety: 32 mm

Awers monety: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Ludowej, po bokach orła oznaczenie roku emisji 19-77, pod orłem napis: ZŁ 100 ZŁ. Znak mennicy pod łapą orła. W otoku napis: POLSKA/RZECZPOSPOLITA/LUDOWA.

Rewers monety: Wizerunek żubra stojącego na trawie. W otoku napis OCHRONA. U dołu napis: ŚRODOWISKA.

Projektant monety: St. Wątróbska/W. Czerwosz

Źródło: monety numizmatyczny.blox

Żubr należy do rodziny pustorogich. W dawnych czasach zamieszkiwał lasy mieszane, na terenach z podmokłymi polanami i bagnami. Wskutek intensywnych polowań od dawnych czasów, stał się gatunkiem nielicznym. Do pierwszej wojny światowej jedynie w Puszczy Białowieskiej zachował się podgatunek żubr nizinny (bonasus bonasus). Wskutek działań wojennych i kłusownictwa ostatnie żubry w Puszczy Białowieskiej wybito prawdopodobnie w 1919 roku.

Drugi podgatunek czyli żubr górski lub kaukaski (bonasus caucasicus), o mniejszych rozmiarach, padł około 1925 roku. Z zachowanych w ogrodach zoologicznych i zwierzyńcach żubrów, które pochodziły z Puszczy Białowieskiej, udało się rozmnożyć ten gatunek i wprowadzić we wrześniu 1925 roku parę sztuk z powrotem do rezerwatu w Puszczy Białowieskiej. W 1955 roku, czyli po 26 latach, pierwsze stado żubrów wypuszczono na wolność.

Ciekawostką jest, iż w okresie PRL-u emitowane były nie tylko piękne monety ale także piękne banknoty. Przeciętnie raz na 10 lat NBP emitowaał nową serię banknotów obiegowych. Wynikało to z kilku przyczyn, min inflacji, słabego zabezpieczenia banknotów, czy wreszczcie zwykłej potrzeby zmian. NAjciekawszym źródłem informacji o polskich banknotach jest katalog banknotów polskich pana Miłczaka. Tańśzą wersją jast katalog banknotów p. Fiszera.

Obecnie już nie grozi żubrowi zagłada. W 1970 roku na świecie żyło 1222 sztuk żubrów. Polska zajmuje pierwsze miejsce w utrzymaniu tego gatunku i pod względem liczby żubrów żyjących w rezerwatach. Długość głowy i tułowia żubra wynosi 2,4 do 3,5 metra, ogona 60 do 80 cm, wysokość w kłębie 1,8 do 2 metrów, a waga może sięgać do 1000 kg i więcej. Żubr żywi się roślinami zielnymi, liśćmi, gałązkami i korą drzew. Samica po około 265 dniach ciąży rodzi latem jedno, rzadziej dwa młode, które są przy matce rok lub dwa.

Źródło: Numizmatyka - portal numizmatyka.eblog.pl

100 zł, Ryś (Ochrona Środowiska) - próba, 1979

100 zł, Ryś (Ochrona Środowiska) - próba, 1979




Źródło: Portal numizmatyczny numizmatyka.interia.pl
Awers monety: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Ludowej, po bokach orła oznaczenie roku emisji 19-79, pod orłem napis: ZŁ 100 ZŁ. Znak mennicy pod łapą orła. W otoku napis: POLSKA/RZECZPOSPOLITA/LUDOWA.

Rewers monety: Wizerunek rysia stojącego na trawie, za ogonem napis PRÓBA (wypukły). W otoku napis OCHRONA. U dołu napis: ŚRODOWISKA.

Projektant monety: Stanisława Wątróbska

Rok emisji monety: 1979
Nakład monety: 4100 szt.
Metal: Ag 625
Waga monety: 16,5 gŚrednica monety: 32 mm
Ryś (Lynx lynx) jest największym przedstawicielem kotowatych w Europie. Długość jego głowy i tułowia wynosi łącznie 70 – 130 cm, ogona 15 – 30 cm, wysokość na wysokości barku około 65 cm, a masa waha się w granicach 16 – 38 kg. Tułów rysia jest krępy, a kończyny długie i silne, uzbrojone w wysuwane, mocno zakrzywione pazury. Futro rysia jest miękkie i puszyste, barwy szaro rudawej z brunatnymi cętkami i plamkami na grzbiecie, bokach i łapach. Uszy zakończone są pędzelkami sztywnych włosów, a na policzkach znajdują się bokobrody z dłuższej sierści, przy czym ozdoby te nie występują u wszystkich osobników tego gatunku. Piętą achillesową rysia jest słabo rozwinięty zmysł węchu, za to dobrze rozwinięte są słuch i wzrok.
Sprawnie wspina się po drzewach, dobrze skacze i szybko biega na krótkich dystansach. Miękkie i szerokie stopy umożliwiają mu bezszelestny chód i utrzymywanie się na śniegu. Poluje nocą z zasadzki i z podchodu. Często siedzi bez ruchu na grubej gałęzi drzewa, z której skokiem rzuca się na swą ofiarę. Zimą w poszukiwaniu pożywienia niekiedy odbywa dalekie wyprawy. Żywi się głownie leśnymi gryzoniami, zającami, ptactwem, młodymi dzikami, sarnami, oraz jeleniami. Ruja zwana potocznie marcowaniem przypada w lutym, bądź w marcu. Samica po 70 – 74 dniach ciąży koci się. W jednym miocie jest od 2 do 3, rzadko 5 młodych, które rodzą się ślepe. Przy matce pozostają do roku. W Polsce ryś jest zwierzęciem łownym, objętym okresową ochroną. Występuje nielicznie przede wszystkim w Karpatach, oraz puszczach: Białowieskiej, Augustowskiej oraz Knyszyńsko – Białostockiej.
Źródło: numizmatyka monety polskie

100 zł, Niedźwiedzie próba

100 zł, Niedźwiedzie próba



Źródło: Portal numizmatyczny monety interia.pl


Niedźwiedź brunatny (Ursus arctos) że jest masywnym zwierzęciem, na małych dystansach potrafi osiągnąć dość dużą szybkość. Jego masa waha się najczęściej od 100 do 400 kg. Niedźwiedź jest dobrym pływakiem, ma świetnie rozwinięty słuch, węch, słabszym zmysłem jest wzrok. Jego kończyny są mocno zbudowane, uderzeniem potrafi zabić konia. Futro ma różne odcienie brązu, bywa czasem kremowe i czarne. Niedźwiedź mieszka w trudno dostępnych lasach pierwotnych nizinnych, jak i górskich.

A co jak znudzi się nam zbieranie monet. Albo brak środków pienięznych zmusi nas do sprzedaży naszej kolekcji. Wtedy udajeemy się zwykle do punktu skupu monet. Ale gdzie warto sprzedać nasze monety. Możemy sprzedać monety przez serwis allegro. To wymaga jednak dodatkowej pracy i trzeba zapłacić prowizję. Alternatywa to punkt skupu monet oferowany przez wyspecjalizowane sklepy numzimatyczne. W zamian za niewielką prowizję sklepy takie skupią monety i zapłacą podtatek PCC od skupu monet.

Prowadzi nocny tryb życia, jednak w okolicach bezludnych bywa również aktywny w dzień, ponieważ jego zapotrzebowanie na pokarm jest duże. Dieta jego jest dość różnorodna, ponieważ żywi się zielonymi i podziemnymi częściami roślin, żołędziami, owsem, miodem, owadami, rybami, żabami, jajami ptaków, oraz ssakami, które uda mu się zdobyć. Jeśli głód na dobre zagości w jego brzuchu, potrafi spowodować spustoszenie wśród owiec, bydła, a nawet koni. Z nadejściem jesiennych chłodów, niedźwiedź wybiera sobie legowisko, tak zwaną gawrę, która może się mieścić pod wykrotem, w jamie skalnej, a czasem nawet w gęstych młodnikach.

Tu zapada w odrętwienie trwające od listopada do marca, które może być jednak łatwo przerwane. W tym czasie niedźwiedź nie pobiera pokarmu. Zimą w gawrze, samica po 6 – 9 miesiącach ciąży rodzi zwykle od 1 do 3 (bardzo rzadko 4-5) młodych, mających zaledwie około 25 cm długości. Niedźwiedź brunatny żyje od 30 do 40 lat, dojrzałość płciową osiąga po 2,5 do 4 latach, a rozmnaża się co 2 lub 3 lata. W Polsce można spotkać niedźwiedzia w Bieszczadach, Tatrach i na Babiej Górze.

Źródło: prezenty monety

100 zł, Koń 1981

100 zł, Koń

Koń (Equus caballus), jest przedstawicielem rodziny koniowatych, należy do ssaków nieparzystokopytnych. Koń jest najprawdopodobniej potomkiem Konia Przewalskiego i Tarpana. Został udomowiony 3,5 tysiąca lat p.n.e. na terenach północnego Kazachstanu. Do najznakomitszych ras należą Konie Arabskie i Konie Angielskie. Koń był najpopularniejszym zwięrzęciem pociągowym. Jego długowiekową funkcję przejęły z czasem konie mechaniczne i maszyny.

Źródło: srebrne monety enumizmatyczny

Awers monety: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Ludowej, po bokach orła oznaczenie roku emisji 19-81, pod orłem napis: ZŁ 100 ZŁ. Znak mennicy pod łapą orła. W otoku napis: POLSKA/RZECZPOSPOLITA/LUDOWA.

Rewers monety: Sylwetka konia stojącego na trawie. Z lewej u dołu napis: OCHRONA/ŚRODOWISKA.Projektant monety: Stanisława Wątróbska - Frindt

Rok emisji monety: 1981

Nakład monety: 12 000 szt.

Metal: Ag 625

Waga monety: 16,5 g

Średnica monety: 32 mm

100 zł, Głuszec, 1980

100 zł, Głuszec

Głuszec (Tetrao urogallus), to ptak wielkością przypominający indyka, należy do rodziny kuraków, zamieszkujący lasy północnej i środkowej Eurazji. Samiec jest znacznie większy od samicy, przez co wyraźnie widoczny jest tu dymorfizm płciowy. Długość ciała samca to ok. 100 cm, u samicy to ok. 65 cm, rozpiętość skrzydeł u samca wynosi 135 cm, u samicy niecałe 100 cm, samiec osiąga wagę 6,5 kg, natomiast samica 2,5 kg.

Głowa, szyja i kuper są czarne z szarymi podłużnymi cętkami, natomiast skrzydła i grzbiet są brązowe. Ogon jest koloru czarnego i posiada białe plamy. Głuszce wokół oka posiadają czerwoną plamę, spód ich ciała jest czarny z drobnymi białym odcieniem, a na piersiach występuje zielonkawy, metaliczny połysk. Samica (głuszyca lub głusza) posiada ciemnobrunatne ubarwienie. Wierzch ciała pokrywa rdzawo-białe poprzeczne prążkowanie. Gardło i wole są brązowe.

Latem u samca i samicy dziób ulega złuszczeniu, a jesienią odzyskuje poprzednią grubość i wytrzymałość.Głuszce zamieszkują stare bory, posiadające gęsty podszyt, zwykle w pobliżu torfowisk. Gniazdo znajduje się najczęściej w ukryciu, w zagłębieniach terenu pod konarami drzew, w gęstych zaroślach.

Pożywienie głuszców stanowią borówki, żurawiny oraz inne owoce leśne, nasiona, owady, pąki, trawa, liście dębu, zimą natomiast są to igły drzew iglastych. Okres godowy głuszców nosi nazwę toki, który doprowadza do jednego lęgu w roku, najczęściej w maju. Samica znosi od 6do 12 jaj. Jaja wysiadywane są przez okres od 26 do 28 dni. Ciekawostką jest fakt, iż w miejscach gdzie występują głuszce oraz cietrzewie, spotykane są skrzekoty. Są one bezpłodnymi mieszańcami tych dwóch gatunków. Matką skrzekotów jest przeważnie samica głuszca, a ojcem samiec cietrzewia.Głuszec jest objęty ścisła ochroną gatunkową.

Źródło: akcesoria numizmatyczne enumizmatyczny

Awers monety: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Ludowej, po bokach orła oznaczenie roku emisji 19-80, pod orłem napis: ZŁ 100 ZŁ. Znak mennicy pod łapą orła W otoku napis: POLSKA/RZECZPOSPOLITA/LUDOWA

Rewers monety: Wizerunek głuszca siedzącego na gałęzi. Po lewej stronie w otoku napis: OCHRONA/ŚRODOWISKA.

Projektant: Stanisława Wątróbska

Rok emisji: 1980
Nakład: 18 000 szt.
Metal: srebro (Ag 625)
Waga: 16,5 g
Średnica: 32 mm

100 zł, Bocian, 1977

100 zł, Bocian

Awers monety: Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Ludowej, po bokach orła oznaczenie roku emisji 19-82, pod orłem napis: ZŁ 100 ZŁ. Znak mennicy pod łapą orła. W otoku napis: POLSKA/RZECZPOSPOLITA/LUDOWA.

Rewers monety: Wizerunek bociana stojącego na trawie z podniesioną lewą łapą. W otoku napis OCHRONA ŚRODOWISKA.

Projektant monety: Stanisława Wątróbska - Frindt

Rok emisji monety: 1982
Nakład monety: 12 000 szt.
Metal: srebro (Ag 625)
Waga monety: 16,5 gŚrednica monety: 32 mm

Źródło: numizmatyka phu enumizmatyczny.pl

Bocian biały w Polsce występuje dość powszechnie. Jego gniazda można spotkać wszędzie za wyjątkiem gór. Szybujący w powietrzu, z wyciągniętą szyją, klekocący w gnieździe, lub też kroczący powoli po łące jest charakterystyczny dla polskiego krajobrazu. Najczęściej zakłada gniazda na domach, stodołach, stajniach, słupach, lub w pobliżu zabudowań, na topoli, dębie i wierzbie. Do tego stopnia zbliżył się do człowieka, że bardzo rzadko można znaleźć jego gniazdo na samotnym drzewie z dala od zabudowań ludzkich.

Bocian przylatuje do nas na wiosnę. Jego pokarmem wbrew powszechnemu przekonaniu, są nie tylko żaby, lecz także owady (m.in. chrząszcze), gady, myszy i krety. Dorosły bociek jest biały, tylko pokrywy skrzydłowe, oraz lotki są w kolorze czarnym, natomiast dziób i nogi są czerwone. Młode w miejscu barw czarnych mają ciemnobrunatną, a dziób i nogi brunatno czarne. Bocian biały (podobnie jak czarny) w Polsce jest gatunkiem chronionym.

TAGI: monety, numizmatyka

1.000 zł, Sowa - próba, 1986 rok

1000 zł, Sowa
Sowa błotna, jest dość szeroko rozpowszechnionym gatunkiem, ponieważ zajmuje całą półkulę północną i zimą zalatuje aż do Indii. W Polsce stwierdzono jej nieliczne lęgi na północnym wschodzie. Sowa błotna zakłada gniazda na ziemi na trawiastych bagnach, młakach, łąkach i piaszczystych wydmach. Składa od 4 do 8 jaj, poluje głównie na drobne ssaki, przeważnie gryzonie, które stanowią 90 % menu. W krajach północnych zjada przeważnie lemingi. Sowa błotna posiada niewielkie „uszka”, jej oczy są koloru żółtego, a na piersiach ciemniejsze pióra układają się w podłużne kreski. Na zimowisko odlatuje od nas w okresie od września do listopada, a wraca w marcu lub kwietniu. Ciekawostką dotyczącą tego gatunku jest fakt, iż podczas przelotów i w zimie można niekiedy zobaczyć stada złożone aż z około 200 osobników.

Źródło: monety złote enumizmatyczny.pl

Rok emisji monety: 1986
Nakład monety: 6 000 szt.
Metal: srebro (Ag 750)
Waga monety: 16,5 gŚrednica monety: 32 mm

Awers monety:
Wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Ludowej, po bokach orła oznaczenie roku emisji 19-86, pod orłem napis: ZŁ 1000 ZŁ. Znak mennicy pod łapą orła. W otoku napis: POLSKA/RZECZPOSPOLITA/LUDOWA.

Rewers monety: Wizerunek sowy siedzącej na gałęzi, pod gałęzią po prawej stronie, napis PRÓBA (wypukły). W otoku napis OCHRONA ŚRODOWISKA.

Projektant monety: Stanisława Wątróbska-Frindt / Ewa Tyc-Karpińska